Desalniettemin

Alles moet weg

Tom Lanoye vindt het maar beter niet erg dat hij, al beweerde Mark Eyskens het anders, dan toch niet de officiële kandidaat der Nederlanden is voor de Nobelprijs voor de Literatuur. Hij kan zich troosten met de ervaring terzake van Louis Paul Boon en Hugo Claus.

Zij zijn wel als kandidaat voorgedragen geweest maar hebben daar naar eigen zeggen nooit veel plezier aan beleefd. Om te beginnen natuurlijk omdat de prijs hun nooit te beurt is gevallen. Al blijft het ongetwijfeld best vleiend dat anderen je ervoor geschikt achten, want de prijs is niet alleen de eerste stap naar de onsterflijke roem, hij levert ook een flinke zak geld op en biedt uitzicht op tal van lucratieve vertalingen wereldwijd.

Maar in de praktijk zorgt het begin oktober, wanneer de Zweedse academie de laureaat bekendmaakt, vooral voor gedoe. En die fameuze donderdagmiddag brengt het, voor wie dat toelaat, veel media en ander volk over de vloer, met in de coulissen de lokale cultuurminister, de bubbels in aanslag, want je weet tenslotte maar nooit.

Want dat is het net, je weet het nooit. De academie is geheel en al onvoorspelbaar, hoewel Claus placht te beweren dat de prijs toch altijd zal gaan naar een lesbische Chinese dissidente in een rolstoel. Hoe dan ook zitten de kandidatenlijstjes bij de bookmakers er doorgaans flink naast.

Dat betekent ook dat de voordrachten die academies en literaire genootschappen in Zweden indienen, niet zo erg veel uitmaken. Het zal dus niet liggen aan hun officiële voordracht dat Leonard Nolens en Cees Nooteboom straks meer kans maken dan Tom Lanoye.

Uiteindelijk is maar één vraag meer relevant in deze kwestie. Hoe kon Mark Eyskens zich zo vergissen? Bovendien wil de Zweedse academie de officiële kandidaturen al op 1 februari in de bus hebben. Eyskens’ faux pas lijkt dan ook in meerdere opzichten op een erg late 1 aprilgrap.

 

Bron: De Standaard, 6 april 2012, Marc Reynebeau

 

Hierboven vindt u een artikel dat ik onlangs las in De Standaard. Het draait rond de uitreiking van de Nobelprijs voor de Literatuur, waar Tom Lanoye volgens Mark Eyskens was voor genomineerd. Maar wat bleek nu? Hij wordt helemaal niet voorgedragen als kandidaat. Wat een flater van de politicus, en  nogal gênant voor de bekende schrijver.